این دوربین توسط Logitech ساخته شده است، اگر چه EyeToy های جدید تر توسط Nam Tai تولید می شوند. دوربین اساسا برای بازی کردن بازی های EyeToy که توسط سونی و دیگر شرکت ها تولید شده اند استفاده می شود و برای استفاده به عنوان یک دوربین عادی PC طراحی نشده است اگر چه عده ایی درایور های غیر رسمی برای آن ایجاد کرده اند.

فکر این وسیله ابتدا به ذهن Dr Richard Marks، که می خواست یک web camera را به PlayStation 2 وصل کند و با آن بازی کند رسید. البته ایده استفاده از دوربین در بازی ها جدید نیست، و قبلا در بسیاری از بازی های Arcade و اسباب بازی هایی مانند Game Boy Camera استفاده شده است، اما با دقت دوربین های جدید و قدرت پردازشی PS2 کارهای جدید بسیاری می توان کرد. این ایده توسط بخش سرگرمی های سونی در لندن دریافت شد و در سال 2002 آنها پنج بازی نمایشی از EyeToy به نمایش گذاشتند. این ایده موفق شد و سخت افزار با اولین بازی واقعی به نام EyeToy: Play در ژوئیه 2003 در اروپا پخش شد. ادامه EyeToy در سال 2006 با دقت بالا و پشتیبانی از PS3 خواهد آمد.

EyeToy دارای یک طراحی فشرده است که قصدش قرار گرفتن راحت آن بر روی کنسول یا تلویزیون است. دوربین بر روی یک مفصل نصب شده است، که اجازه تنظیم موقعیت و فوکاس دقیق را می دهد. فوکاس دوربین توسط چرخاندن حلقه دور لنز صورت می گیرد. دوربین دارای دو چراغ در جلو می باشد. یک چراغ آبی که وقتی PS2 روشن است، روشن می شود که نشان می دهد آماده استفاده است، و یک چراغ قرمز که وقتی نور کافی در اتاق وجود ندارد روشن می شود. همچنین یک میکروفون داخلی وجود دارد، که برای ضبط یک پیام کوتاهی ویدیویی می توان از آن استفاده کرد.

به علت نیاز دوربین به دیدن بازیکن وقتی که او بازی می کند، دوربین می تواند نسبت به نور اتاق بسیار حساس باشد. بازی های مختلف نیاز به میزان نورهای متفاوتی برای بازی دارند که در بین آنها EyeToy: Antigrav بیشترین نور را نیاز دارد. همانگونه که گفته شد چراغ قرمز برای نشان دادن عدم وجود نور کافی بر روی این دوربین تعبیه شده است.
در پاسخ به این محدودیت سونی یک حق اختراع برای کنترلر به نام wand با قابلیت پخش نورهای مختلف توسط LED برای برقراری ارتباط و ارسال مکان کنترلر و دستورات ساده به دوربین ثبت کرده است.
این نام سیستمی و برنامه ایی است که به بازیکنان اجازه می دهد عکس های خودشان را در بازی های دیگر استفاده کنند و حتی کاراکتر های بازی را بر اساس قیافه خودشان بسازند. بازی های که از این قابلیت پشتیبانی می کنند دارای برنامه پیچیده اسکن سر و صورت می باشند که می تواند برای ساخت مدل های 3 بعدی سر بازیکنان مورد استفاده قرار گیرد. یک بار که این مدل بر روی مموری کارت ذخیره شد، سپس برای استفاده در کلیه بازی هایی که از Cameo پشتیبانی می کنند موجود می باشد.


![]() |
1 | ![]() |